Si Rizal sa Dapitan

Noong 1892, ipinatapon ng pamahalaang Kastila si Jose Rizal sa Dapitan, isang malayong bayan sa hilagang Mindanao. Inakala ng mga Kastila na sa pagpapatapon sa kanya ay mapipigilan ang kanyang impluwensiya. Ngunit sa halip na malungkot at manahimik, ginamit ni Rizal ang apat na taon sa Dapitan upang paglingkuran ang mga tao roon. Nagtayo siya ng isang maliit na paaralan para sa mga batang lalaki kung saan itinuro niya ang wika, agham at kagandahang-asal. Nagbukas siya ng klinika at libreng ginamot ang mahihirap, kabilang ang mga may sakit sa mata. Gumawa rin siya ng sistema ng patubig upang magkaroon ng malinis na tubig ang bayan, at nagturo sa mga magsasaka ng mas mahusay na paraan ng pagsasaka. Sa Dapitan din niya nakilala si Josephine Bracken, na naging kasama niya sa buhay. Noong 1896, pinayagan siyang umalis upang magsilbing doktor ng mga sundalong Kastila sa Cuba, ngunit inaresto siya habang naglalakbay at ibinalik sa Maynila, kung saan siya nilitis at binaril.